ನೂರೊಂದು ನೆನಪು

ಗೆಳೆತನ

2008-06-17T18:00:00.004+05:30

ತುಮಕೂರಿನ ಎಸ್ ಐ ಟಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಹುಡುಗರಿಗೆ, ಎಸ್ ಐ ಟಿ back gate ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು. ಕಾರಣ ಅಲ್ಲಿನ ಗುಡಿಸಿಲಿನಂಥ ಧಾಬಾ. ಅದನ್ನು ಟಫ್ರೀ ಅಂತ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರು ಗುಂಪಾಗಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುವುದೇ ಒಂದು ಮಜಾ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಂತೂ ಚಹ, ಸಿಗರೆಟ್ ಪ್ರಿಯರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂಥ ಜಾಗ. ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹದೊಂದಿಗೆ ಗೆಳೆಯರ ಹರಟೆ ಅದೆಂಥದ್ದೋ ಮುದ. ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು ಅಲ್ಲಿನ ಖಾಯಂ ಗಿರಾಕಿಗಳು. ಯಾರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಹೊಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಯಾರಾದರೂ ಪರಿಚಯದ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೇ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು ನನ್ನ ಫೇವರಿಟ್ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್.

ಹೀಗೇ ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಚಹ ಹೀರುತ್ತ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ, ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ಬಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡ. ಅವನ ಜೊತೆ ಅಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು ಕೂಡ ಇತ್ತು. ಅವನ ಮೈ ಕೈಯೆಲ್ಲಾ ಧೂಳುಮಯವಾಗಿರೊದನ್ನ ನೋಡಿ, "ಏನೋ ಇದು ನಿನ್ನ ಅವತಾರ!" ಎಂದೆ. "ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡೋಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಮಗಾ, 6 ರನ್ ನಿಂದ ಸೋತು ಹೋದ್ವಿ" ಅಂತ ಹೇಳಿ ಚಹ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡೋಕೆ ಹೋದ. ಅಲ್ಲೇ ಮಗ್ಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರಿನಿಂದ ಕೈಯೆಲ್ಲ ತೊಳೆದುಕೋಂಡು, ಚಹದ ಗ್ಲಾಸ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಕುಳಿತ. ಅವನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಬಳಗವೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ "ನಾಳೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮ್ಯಾಚ್ ಇದೆ ಕಣೋ, ರೆಡಿಯಾಗಿರು." ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ "Bye" ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಕುಳಿತ. ಅವನೇ ಮತ್ತೆ ಮಾತು ಶುರು ಮಾಡಿ. "ಮತ್ತೇನಪ್ಪ ವಿಶೇಷ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದ. ಅವನಿಗೂ ಗೊತ್ತು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಂಥ ವಿಶೆಷ ವಿಚಾರವೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನೇ ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕು ಚಹ ಕುಡಿಯತೊಡಗಿದ. "ಈಗ ಹೋದರಲ್ಲ, ಅವರೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸಾ?" ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. "ಹೂಂ ಕಣೊ, ಹೀಗೆ ಪರಿಚಯ ಆದ್ರು, ಈಗ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್. ಸ್ವಲ್ಪ ಜನ ನಮ್ಮ ಜೂನಿಯರ್ ಗಳು" ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಅವನ ಫೋನ್ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿತು.

ಹಳೆಯ ಫೋನು, ವೈಬ್ರೇಟರ್ ಕೂಡ ರಿಂಗ್ ಟೋನಿನಷ್ಟು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರೋ ಗೆಳೆಯನ ಕಾಲ್, ಅವನ್ ಮನೆಗೆ ಕರೆಯೋದಿಕ್ಕೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದನಂತೆ. ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಇರಬೇಕಾದ್ರೆ, ಮಳೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. 'ಒಳ್ಳೇದಾಯ್ತು, ಮತ್ತೆ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನು?' ಅಂತ ಇನ್ನೊಂದು ರೌಂಡ್ ಚಹ ಹೇಳಿದೆವು. ಈ ಸಲ ಅವನು ಸಿಗರೆಟ್ ಕೂಡ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊಗೆ ಎಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಇನ್ನೇನು ಚಹದ ಗ್ಲಾಸ್ ತುಟಿಗೆ ಹಚ್ಚಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ಅದೇ ವೈಬ್ರೇಟರ್ ಟೊನ್! ಮತ್ತೆ ಯಾವನೊ ಫ್ರೆಂಡ್. ಅವನ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನ "RAM" ಖರೀದಿ ಮಾಡಲು ಇವನೂ ಜೊತೆಗೆ ಈಗಲೇ ಬರಬೇಕೆಂದು ಜಗಳ. "ಆಯ್ತು ದೇವ್ರೂ, ಈ ಮಳೆ ನಿಂತಾದ್ಮೇಲೆ ಬರ್ತೀನಿ" ಅಂತ ಹೇಳಿ ಕಟ್ ಮಾಡಿದ. "ಎಷ್ಟು ಜನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೋ ನಿಂಗೇ? ಸರಿಯಾಗಿ ಟೀ ಕುಡಿಯೋದಿಕ್ಕೂ ಬಿಡಲ್ಲವಲ್ಲ" ಅಂದೆ. "ಇವರೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆ ಪ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಕಣೊ, ಬಹಳ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಅದಿಕ್ಕೆ ನಾನೂ ಕೂಡ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಬೆಜಾರೂ ಆಗಲ್ಲ" ಅಂತ ಅವನ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯನ ಒಳ್ಳೆಯತನದ ವಿವರಣೆ ಕೊಡತೊಡಗಿದ. "ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಜನ ಇರ್ತಾರೆ, ನಾವು ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ಏನೇನೋ ಮಾಡಿರ್ತೀವಿ, ನಮಗೆ ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋಕೆ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡ್ತಾರೆ. ಅಂಥವರಿಂದ ಸಹಾಯ expect ಮಾಡೋದು ತಪ್ಪು, Just give your best". ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಅವರಿಗೇ ಅರಿವಾಗುತ್ತೆ ಯಾರನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದಾರೆ ಅಂತ".

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವನ ಸಿಗರೆಟು ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ತುಳಿಯುತ್ತ, "ಒಂದು example ಕೊಡ್ತೀನಿ ಕೇಳು. ಯಾರನ್ನೋ ನೀನು ಬೆಸ್ಟ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಅಂತ ತಿಳಿದಿರ್ತೀಯ. ಅವನ ಬರ್ತ್ಡೇ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ನಾನೇ ಅವನಿಗೆ ಮೊದಲು ವಿಶ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ರಾತ್ರಿಯಿಡಿ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಮಾಡಿ ಮದ್ಯ ರಾತ್ರಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಕಾಲ್, ಮೆಸ್ಸೇಜ್ ಮಾಡಿ ವಿಶ್ ಮಾಡ್ತಿಯ, ಖುಶೀನೂ ಪಡ್ತೀಯ. ಆದ್ರೆ ಅದೇ ಫ್ರೆಂಡಿಗೆ ನಿನ್ನ ಬರ್ತ್ಡೇ ಯಾವತ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋದೆ ಗೊತ್ತಿರಲ್ಲ!" ಅಂತ ಹೇಳಿ ನಗತೊಡಗಿದ. "Just give your best. Don't expect" ಅಂದ.

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಳೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ಟು. ಅವನು ವಾಚ್ ನೋಡಿ ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡಲು ರೆಡಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾನು, "ನೀನೆ ಸಿಗರೆಟ್ ಸೇದುತ್ತಿಯಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸು ನಿನಗೇನೂ ಬಯ್ಯುವುದಿಲ್ಲವಾ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ವಿಚಿತ್ರ ಉತ್ತರ ಹೇಳಿದ. "ಇವರೆಲ್ಲ 'ಸಿಗರೆಟ್ ಸೇದಿದ್ರೆ ನೀನು ಸತ್ತು ಹೋಗ್ತೀಯ' ಅಂತ ಮಾತ್ರ ಹೇಳ್ತಾರೆ. 'ನೀನು ಸತ್ತು ಹೋದರೆ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಹೇಗೋ ಇರಲೀ' ಅಂತ ಯಾವನೂ ಹೇಳಲ್ಲ. ಅಂಥ ಫ್ರೆಂಡ್ ಸಿಗೋವರ್ಗೂ ಈ ಸಿಗರೆಟ್ ಸೆದ್ತಿರ್ತೀನಿ" ಅಂದು ಮತ್ತೆ ವಾಚ್ ನೊಡುತ್ತಾ ಹೊರಟು ಹೋದ

ಗುಬ್ಬಿಗಳು

2008-04-04T15:06:00.009+05:30

ಹೌದು. ಗುಬ್ಬಿಗಳ ಸಂತತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಬಹಳ ಜನಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಬಹಳ ಜನ (ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿ) ಈ ಪುಟ್ಟ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವುದೇ ಕಡಿಮೆ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಮಾಯವಾಗಿವೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ನನಗೂ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಾಯ್ತು.

ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ "ಅಲ್ಲಿ ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಇವೆಯೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ನನ್ನ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಿವೆಯಂತೆ.

ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಮನೆಯ ಹೊರಗಿನ ಛಾವಣಿಯ ಕೆಳಗಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ (ನಮಗೆ) ಉಪಯೋಗವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಮರದ ಹಲಗೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೆಲವು ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮರಿಗಳನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತಸ ಪಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಕಾಳು, ಹುಳು ಹುಪ್ಪಟೆಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳ ಗೂಡಿಗೆ(?) ಹೋಗುವುದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ನೋಡುತ್ತಾ ನಾನು, ತಂಗಿ ಪೂಜಾ, ತಮ್ಮ ಅನಿಲ್ (ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳು) ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಕೆಲವನ್ನು ಕ್ಯಾಮರದಲ್ಲಿ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಗುಬ್ಬಿಗಳಿಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡುವ ಮೊದಲೇ ಹಾರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೂ ಕೊಂಚ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಕೆಲವು ಗುಬ್ಬಿಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದೆ (ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಗುಬ್ಬಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಾದಾದರೂ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು!).

ಗುಬ್ಬಿಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಡು ಯಾವುದು ಹೆಣ್ಣು ಯಾವುದೆಂದು ಪತ್ತೆ ಮಾಡುವುದು ಬಹಳ ಸುಲಭ. ಗಂಡು ಗುಬ್ಬಿಯ ಕುತ್ತಿಗೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಈ ಕಪ್ಪು ಕುತ್ತಿಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಗಂಡಿಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕ ದೇಹವಿರುತ್ತದೆ.

ಆ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿನ ಕಿಚಿಪಿಚಿ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಮರಿಗಳಿವೆ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ತಾಯಿ ಗುಬ್ಬಿ, ತಂದೆ ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಗುಟುಕು ಕೊಡಲು ಗೂಡಿನಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಒಳಕ್ಕೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೆ "ಠಪ್" ಅಂತ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಗುಬ್ಬಿ ಮರಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿತ್ತು. ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆ, ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಪುಕ್ಕಗಳೂ ಬೆಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳಲು ಅದರ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ತ್ರಾಣವಿರಲಿಲ್ಲ. ನೊಡೋಣವೆಂದು ಹತ್ತಿರ ಹೋದ ಕೂಡಲೆ ಗುಬ್ಬಿಗಳ ಕಿಚಿಪಿಚಿ ಜಾಸ್ತಿಯಾಯಿತು. ಪಕ್ಷಿಗಳು ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಹೀಗೆ ಕಿರುಚುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಸರಿದೆವು. ಮುಂದೆ ಆ ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾವೊ ನೋಡೊಣ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆವು. ಬಹಳ ಸಮಯವಾದರೂ ಮರಿ ಗುಬ್ಬಿಯ ಹತ್ತಿರ ಯಾವುದೇ ಗುಬ್ಬಿ ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೇ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮರಿ ಗುಬ್ಬಿ ಸಾಯುವುದು ಖಚಿತ ಎಂದು ನಾನೇ ಅದನ್ನು ಗೂಡಿಗೆ ಮರಳಿಸಲು ಮುಂದಾದೆ. ಆಗ ತಂಗಿ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ "ಅಣ್ಣಾ, ಮನುಷ್ಯರು ಗುಬ್ಬಿ ಮರೀನ ಮುಟ್ಟಿದ್ರೆ ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಅದನ್ನ ಮತ್ತೆ ಗೂಡಿಗೆ ಸೇರಿಸ್ಕೊಳ್ಳೊದಿಲ್ಲ" ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರದ ಒಂದು ಗುಬ್ಬಿ-ಮನುಷ್ಯರ ಸಂಬಂಧ ಹೇಳಿದಳು. ನನಗೆ ಮೊದಲು ಇದು ಸುಳ್ಳೆನಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿಯೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಇದು ಗೊತ್ತಿರಬಹುದೆಂದು "ನಿಜಾನಾ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಅವಳೂ "ಹೌದು, ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಡ" ಎಂದು ಹೆದರಿಸಿದಳು. 'ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮರಿ ಗುಬ್ಬಿಯನ್ನು ಕೊಂದ ಪಾಪ(!)' ಅಂದುಕೊಂಡು ಊಟಕ್ಕೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೋದೆ.

ಊಟ ಮುಗಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ಗುಬ್ಬಿ ಮರಿಯನ್ನು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಗುಬ್ಬಿ ಮರಿ ಬಿದ್ದ ಜಾಗ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ನೆನಪಾಯ್ತು. ನೋಡಿದರೆ ಗುಬ್ಬಿ ಮರಿ ಮಾಯ! ಕಾಗೆಯೋ, ನಾಯಿಯೋ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೊಯ್ತೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ದುಖಃವಾಯಿತು. ಮರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಂಗಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ತಮ್ಮ "ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಮರಿಯನ್ನು ಗೂಡಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದವು. ನಾನು ನೋಡಿದೆ!" ಎಂದು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೇಳಿದ. ಅದು ಹೇಗೆ ಆ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋದವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಆ ಮರಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಮರಳಿ ಗೂಡಿಗೆ ಹೋಯ್ತೆಂದು ತಿಳಿದು ಸಮಾಧಾನವಾಯ್ತು.

ಈ ಸಣ್ಣ ಅನುಭವದಿಂದ ನನಗನಿಸುವುದು ಇಷ್ಟೆ..

"ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಮದ್ಯಸ್ಥಿಕೆಯಿಂದ, ಅನಗತ್ಯ ಚೇಷ್ಟೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕೊಂಡಿಗಳನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಕೊಂಡಿಗಳು ನಮಗೆ ನಗಣ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಕೆಲವು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಳಿವು-ಉಳಿವಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ."

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಡಲಿನಲ್ಲಿ...

2007-11-20T19:27:00.000+05:30

ಕುದುರೆಮುಖ ನ್ಯಾಶನಲ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಒಂದು ನೋಟ...

ಆಗ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತ...

2007-11-19T09:58:00.000+05:30

ಉಡುಪಿಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಮಲ್ಪೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ...

ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂವಾದ

2007-07-10T10:56:00.001+05:30

ಜೀವನವೇ ಹೀಗೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಬರ್ತಾರೆ, ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಹೋಗೊವಾಗ ರಾಶಿ ರಾಶಿ ನೆನಪನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದವರು ದೂರ ದೂರ, ದೂರ ಇರುವವರು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಯಾವತ್ತೋ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕ ಮನ ಬಿಚ್ಚಿ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ, ಕಳೆದು ಹೊದ ಗೆಳೆಯನ ಜೋಕುಗಳು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಹೀಗೇ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ ನೆನಪಾದದ್ದು 'ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ' ನೋಡುವಾಗ.

ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಲ್ಲಿ ಜನ ಜಾಸ್ತಿ. ಮುಂಜಾನೆ 6 ಗಂಟೆ ಆದ್ರು ಅಷ್ಟೆ, ಸಾಯಂಕಾಲ ಆದ್ರು 6 ಗಂಟೆ ಅಷ್ಟೆ.platform ಗೆ ಬರೋ ಯಾವ ಬಸ್ಸೂ ಬಿಡದ್ಹಾಗೆ "ಇದು ನಮ್ಮೂರ್ಗೆ ಹೊಗುತ್ತಾ?" ಅಂತ ಬೊರ್ಡು check ಮಾಡೋದ್ರಲ್ಲಿ 7 ಗಂಟೆ. ಊಹುಂ, ಒಂದೂ ಬಸ್ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ. ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿಂದ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಯಾವುದೋ ಬಸ್ಸಿಗೇ ಕಾಯ್ಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ದ. ಆಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ಅವನು ಹತ್ತಿರದ ಊರಿನವ, ಹೆಸ್ರು ವಿಜಯ್ ಅಂತ.ಸಧ್ಯ ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಯಾರೋ ಪರದಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾರಲ್ಲ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ! 7:20 ಆಯ್ತು, ಯಾವ ಬಸ್ಸೂ ಇಲ್ಲ. ಈಷ್ಥೊತ್ತು ಸುಮ್ನೆ ಇದ್ದೋನು, "ನಮ್ಮೂರ್ಗೆ ಹೋಗೋ ಬಸ್ಸ್ ಗಳನ್ನ ಮಾರಿಬಿಟ್ರಾ? ಇಲ್ಲ ನಮ್ಮೂರ್ನ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ದಾನ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ರಾ?" ಅಂತ ವಿಚಿತ್ರ ತರಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೇಳಿದಾಗ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದವರಿಗೆಲ್ಲ ನಗು. ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಸ್ಸು ಬಂತು. ಜನ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಸೀಟ್ ಹಿಡಿಯೋಕೆ ಕಷ್ಟ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೂತ ವಿಜಯ್. ಬಸ್ಸು ಹೊರಟಿತು.

ನನಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಡುವ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ "ಪ್ರಯಾಣ"ನೂ ಒಂದು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರೋ ಯಾರನ್ನೂ ಮಾತಾಡಿಸೋ ಗೋಜಿಗೇ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ. ನಾನಾಯ್ತು, ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ iPod ಆಯ್ತು ಅಂತ ಸಂಗೀತ ಕೆಳ್ತಾ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹಾದು ಹೋಗೋ ಮರಗಳನ್ನ, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನ ನೋಡ್ತಾ ಇರೋದು.

ವಿಜಯ್ ಕೂಡ ಸುಮ್ಮನೆ ಏನೋ ಯೊಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದ. ಆಗಾಗ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ಯಾವುದೋ ಫೊಟೊಗಳನ್ನ, ಯಾರದ್ದೋ ಮದುವೆ invitation card ತೆಗೆದು ನೊಡ್ತಾ ಇದ್ದ. ಆ ಫೋಟೊಗಳು ಮೆಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅವನ ಶಾಲೆ ಅಥವಾ ಕಾಲೇಜಿನ ಗ್ರೂಪ್ ಫೊಟೊ ಇದ್ದಂತಿತ್ತು. ನನಗ್ಯಾಕೆ ಬೆರೆಯವರ ಉಸಾಬರಿ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನೇ ಇದ್ದೆ.

ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ, ಈ bus conversation ಅಂದ್ರೆ ಏನೂ ಅಂತ. "ನೀವು ಯಾವ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ಬೆಕು? ಏನ್ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದೀರ? ಮದ್ವೆ ಆಗಿದಿಯ?" ಅಂತ ಜನ್ಮ ಜಾಲಾಡಿ ಬಿಡ್ತಾರೆ. "ಮದ್ವೆ ಆಗಿಲ್ಲ" ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಹೆಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟು ಮದ್ವೆ ಮಾಡಿಸ್ತಾರಾ, ಇಲ್ಲಾ "ಕೆಲ್ಸ ಇಲ್ಲ" ಅಂದ್ರೆ ಕೆಲ್ಸ ಕೊಡಿಸ್ತಾರಾ? ಜನಕ್ಕೆ time pass ಆದ್ರೆ ಸಾಕು.

ಆದ್ರೆ ವಿಜಯ್ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನೇ ಮಾತು ಶುರು ಮಾಡಿ, "ಇಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದ ಊರಲ್ಲಿ friend ಮದ್ವೆ ಇತ್ತು, ಕೊನೇ ಸಲ ನೊಡಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೋಗಿದ್ದೆ" ಅಂದ. ಇದೇನು 'friend' ಅಂತಾನೆ, 'ಕೊನೇ ಸಲ' ಅಂತಾನಲ್ಲ. "ಅರ್ಥ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ" ಅಂದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ smile ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಫೋಟೊ ನೊಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ನನಗೂ ಅವನ ಜನ್ಮ ಜಾಲಾಡಿ ಬಿಡೋಣ ಅನ್ಸಿಸಿತು. ಶುರು ಮಾಡ್ದೆ. "ನೀವು ಯಾವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದೀರಾ?" ಅಂದೆ. "ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಟೀಚರ್, ಒಂದು ತಿಂಗಳಾಯ್ತು ನೌಕರಿ ಸಿಕ್ಕು" ಅಂದ. ಅವನು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ irritate ಆಗ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಶುರು ಮಾಡ್ದೆ. "ನಿಮಗೆ ಮದ್ವೆ ಆಗಿದ್ಯಾ?" ಅಂದೆ. ಆಗ ಒಂದು ಗ್ರೂಪ್ ಫೋಟೊನಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಹುಡ್ಗೀನ ತೊರಿಸಿ, "ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲ. ಇವಳನ್ನೇ ಮದ್ವೆ ಆಗ್ಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ, ಅವಳೇ ಮದ್ವೆ ಆದಳು. ಬೇರೆಯವನನ್ನ!" ಅಂತ serious ಜೋಕ್ ಮಾಡಿ ಸುಮ್ಮನಾದ. ಅವನ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ ಈಗ ಹೊಳೆಯತೊಡಗಿತು. ಅವನು ಹೋಗಿದ್ದು ಅವನ 'ಪ್ರೀತಿ'ಯ ಮದುವೆಗೆ, 'ಪ್ರೀತಿ' ಯ ಕೊನೆಯ ನೆನಪಿಗೆ.

"ಈ ಹಾಳು ನೌಕರಿ 3 ತಿಂಗಳು ಮುಂಚೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಿದ್ರೆ, ನನ್ನಷ್ಟು ಸುಖೀ ಮನುಷ್ಯ ಯಾರು ಇರ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ನೌಕರಿ ಇರೋ ಅಳಿಯ ಬೇಕು. ನನಗೋ ಈ ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತೊ ಬಿಡುತ್ತೋ ಭಯ ಇತ್ತು. So ಅವಳಾದ್ರು ಶ್ರೀಮಂತರ ಮನೇಲಿ ಸುಖವಾಗಿರಲಿ ಅಂತ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟೆ" ಅಂತ ಹೇಳುವಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣು ತೇವವಾಗಿತ್ತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅವನ ಊರು ಬಂದಾಗಿತ್ತು. ಹೋಗುವಾಗ ಒಂದು ಮರೆಯಲಾರದಂಥ ಮಾತು ಹೇಳಿದ."ಈ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಅನ್ನೋದು ಬರೀ ಸ್ವಾರ್ಥ ಕಣ್ರೀ. ಪ್ರೀತೀಲಿ ಈ ಹಾಳು jealousy, possessiveness, ಅನುಮಾನ ಬರೋದೆ ಈ ಸ್ವಾರ್ಥದಿಂದ. ಪ್ರೀತಿಸ್ದೋರು ಚೆನ್ನಾಗಿರ್ಬೆಕು ಅಂತ ಪ್ರೀತೀನೆ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡ್ತಾನಲ್ಲ, ಅವನೇರೀ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೇಮಿ"

ಹೀಗೆ ಮುಗಿದಿತ್ತು ನಮ್ಮ "ಪ್ರೀತಿ" ಯ ಸಂವಾದ.

ವಿನಾ ಕಾರಣ ಅವನನ್ನ ಅಳೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ನಲ್ಲ ಅಂತ ನನಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಅನಿಸೊದಿಲ್ಲ. ಅರೆ, ಈ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆನೇರೀ ಕಡಿಮೆಯಾಗೊದು! ಜೀವನ ಚಿಕ್ಕದು, ಆದ್ರೆ ಅದು ಕೊಡೋ ಕಷ್ಟಗಳು ರಾಶಿ ರಾಶಿ.

ವಿಜಯ್ ನಂಥ ಜೀವಗಳು ತಣ್ಣಗಿರಲಿ.

ಅವನ "ಡೌಟ್" ಗಳು

2007-07-06T09:53:00.001+05:30

ಅ ದಿನ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜ್ internal exams ಆವಾಗ್ ತಾನೆ ಮುಗ್ದಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ಯಾವುದೊ ವಿಷಯದಿಂದ ಬೆಜಾರಾಗಿದ್ದ. ಹುಡ್ಗೀರಂದ ಅವನು ದೂರ ಇರ್ತಿದ್ದ. So ಹುಡ್ಗೀ ವಿಷಯ ಅಂತೂ ಅಲ್ಲ ಅಂತಾಯ್ತು. ಏನೇನೊ ಫಿಲಾಸಫಿ ಹೆಳ್ತಾ ಇದ್ದ. ನಮಗೆ ಬೊರ್ ಆಗೊಕೆ ಅಷ್ಟು ಸಾಕು. ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ "ಇವನು ಯಾವಗ ಸರಿ ಹೊಗ್ತಾನೊ, ದೇವಾ" ಅಂತ.

ಆಗ ಹರಟೆಗೆ ಸೇರಿದವನೇ KK alias ಪ್ರಸನ್ನ. ಅವನೊಬ್ಬ ಸೀದಾ ಸಾದ ಹುಡ್ಗ. ಆದ್ರೆ ಅವನ ಡೌಟ್ ಗಳು ಭಯಂಕರ. ನಮಗೆಲ್ಲ ಮುಂದೆ ಏನೋ ಕಾದಿದೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಆಗ್ತಾನೆ ಟೀವೀಲಿ "ಜಾತಿ ಆಧಾರದ ಮೆಲೆ ಮೀಸಲಾತಿ ಬೇಕೊ/ಬೇಡವೊ?" ಅನ್ನೋ program ನೊಡ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ.

"ಈ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ vote ಬಿಟ್ರೆ ಬೆರೇನೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ, young generation ಹಾಳಾಗ್ ಹೊಗುತ್ತೆ" ಅಂತ ಅದೆ survey ರೂಮಲ್ಲೂ ಶುರು ಮಾಡ್ದ.

ಈಗ ರೂಮಿನ ಕೊರ್ಟಲ್ಲಿ ಅವನೇ judge, ನಾವೆಲ್ಲ ವಾದಿ/ಪ್ರತಿವಾದಿಗಳು. ನಾವು ವಾದ್ಸಿದ್ದಾಯ್ತು, ಪ್ರತಿವಾದ ಕೇಳಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಆಸಾಮಿ judge ನಮ್ಮನ್ನ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಮಜಾ ತಗೋತಿದ್ದ. ನಾವು ಮಾತಾಡೊಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಸುಮ್ನಾದ್ವಿ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ತಲೆ ನೋವು ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು.

ಆದ್ರೆ ವಿನಯ್ ಮಾತ್ರ ಡಲ್ಲಾಗಿ, ಏನೂ ಮಾತಾಡ್ದೆ ಕೂತಿದ್ದ. ಮಾತಿನ ಭರಾಟೆ ಎಷ್ಟಿತ್ತು ಅಂದ್ರೆ ಅವನ ಕಡೆ ಯಾರು ಗಮನಾನೆ ಕೊಟ್ಟಿರ್ಲಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಸನ್ನಂಗೆ ಏನು ತೋಚ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ವಿನಯ್ ನ್ನೂ ಮಾತಿಗೆಳ್ದ.

"ವಿನಯ್, ನೀನೆನ್ ಹೆಳ್ತಿಯ? ಬೇಕಾ, ಬೆಡ್ವಾ?"

ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದ style ನೋಡಿ ನಗು ತಡ್ಕೊಳ್ಳೊಕ್ಕಾಗ್ಲಿಲ್ಲ.

ವಿನಯ್ ಸುಮ್ನೆ ಇದ್ದ.

ಮನಸ್ಸಲ್ಲೆ ಏನೋ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ ಇನ್ನೊದು question (doubt) ಕೇಳ್ಬಿಟ್ಟ.

"ವಿನಯ್, ನೀನು ಯಾವ ಜಾತಿ?"

ನಮ್ಮ 4 ವರ್ಷದ engineering ನಲ್ಲೆ ನಾವು ಯಾರಿಗೂ ಕೆಳದ question ಅದು. Situation ಸ್ವಲ್ಪ tight ಆಯ್ತು.

ವಿನಯ್ ಯಾವ್ ಥರ react ಮಾಡ್ತಾನೋ ಅಂತ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ವಿ.

ಅವ್ನೇನೊ casual ಆಗಿ "ಲಿಂಗಾಯತ" ಅಂದ.

ಸದ್ಯ ಪ್ರಸನ್ನನ crazy doubt ಏನೂ ತೊಂದ್ರೆ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ನಿಟ್ಟುಸಿರು.

ಆಗ ಬಂತು ನೋಡಿ ಒಂದು really crazy doubt.

ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡ್ದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳೆ ಬಿಟ್ಟ,

"ಹಾಗದ್ರೆ ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಾನೂ ಲಿಂಗಾಯತರಾ?"